Björk Jólaköttinn

Þið kannizt við jólaköttinn

- sá köttur var griðarstór

Fólk vissi'ekki hvaðan hann kom

eða hvert hann fór

 

Hann glennti upp glyrnurnar sinar

glóandi báðar tvær

Það var ekki heiglum hent

að horfa í þær

 

Kamparnir beittir sem broddar

upp úr bakinu kryppna há

og klærnar à loðinni löpp

var ljótt að sjá

 

Því var það, að konurnar kepptust

við kamba og vefstól og rokk

og prjónuðu litfagran lepp

eða lítin sokk

 

Þvi kötturinn mátti' ekki koma

og krækja í börnin smá

Þau urðu að fásína flík

þeim fullorðnu hjá

 

Og er kveikt var á jólakvöldið

og kötturin gægðist inn

stóðu börnin bísperrt og rjóð

með böggulinn sinn

 

Hann veifaði stélinu sterka

hann stökk og hann klóraði' og blés

og var ýmist uppi í dal

eða úti' um nes

 

Hann sveimaði, soltinn og grimmur

í sárköldum jólasnæ

og vakti í hjörtunum hroll

á hverjum bæ

 

Ef mjálmað var aumlega úti

var ólukkan samstundis vís

Allir vissu' að hann veiddi menn

en vildi ekki mýs

 

Hann lagðist á fátæka fólkið

sem fékk enga nýja spjör

fyrir jólin - og baslaði og bjó

við bágust kjör

 

Frá því tók hann ætið í einu

allan þess jólamat

og át það svo oftast nær sjálft

ef hann gat

 

Því var það, að konurnar kepptust

við kamba og vefstól og rokk

og prjónuðu litfagran lepp

eða lítin sokk

 

Sum höfðe fengið svuntu

og sum höfðu fengið skó

eða eitthvað, sem þótti þarft

en þad var nóg

 

Þvi kisa máti' engan eta

sem einhverja flíkina hlaut

Hún hvæsti þá heldur ljót

og hljóp á braut

 

Hvort enn er hún til, veit ég ekki

en aum yrði hennar för

ef allir eignuðust næst

einhverja spjör

 

Þið hafið nú kannske í huga

að hjálpa, ef þörf verður á

máske enn finnist einhver börn

sem ekkert fá

 

Máske, að leitin að þeim sem líða

af ljósskorti heims um ból

gefi ykkur góðan dag

og gleðileg jól